امپریالیسم داخل است یا خارج؟- حسن بهگر

با آغاز هرجنگی، جنگ و جدال مارکسیست ها شروع می شود و یک گروه پیدا می شود که هیچ کدام از طرفین جنگ را محق نمی داند و فکر می کند باید این ها آن قدر از همدیگر بکشند تا خسته شوند.

وقتی بگویی که در شرایط جنگی کنونی هرگونه مبارزه ای علیه این حکومت بقول شما بورژوازی داخلی، به سود امپریالیسم تمام می شود پاسخی داده نمی شود.

این الگو برداری از تز لنین است که شکست روسیه در جنگ با ژاپن را عامل تضعیف حکومت تزارمی دانست که می تواند جنگ امپریالیستی را به جنگ طبقاتی مبدل کند. توجه نمی شود که  پیروی از «شکست‌طلبی انقلابی» لنین و اولویت دادن به سرنگونی حکومت خودکامه داخلی، امروز عملا به سود امپریالیسم و برزیان منافع ملی است. حال اگر دنیا به بروفق مراد امپریالیسم شد  و مردم  زیر گروه های بلاک واتر Blackwater  و گروه های ساخته و پرداخته داعشی له شدند،چه باک،  باید نظریه لنین درست دربیاید .

 حال اگر امپریالیسم تمام قوانین بین المللی را زیرپا گذاشته و آشکارا از برگشت استعمار سخن می گوید اشکال ندارد، به آن هایی که صحبت از وطن می کنند مارک شوونیست زده می شود. چپ ما قبل از این که سوسیالیست بشود جهان وطن شده است و حتا توجه ندارد بی اعتنایی به منافع ملی نه تنها منافع کارگران را تامین نمی کند بلکه به تقویت امپریالیسم می انجامد و به از دست رفتن ثروت ملی و فقیر شدن ملت و بخصوص کارگران و افراد کم بضاعت.

تاریخ در روسیه نشان داد که نظریه منشویک ها درست بود که  گفتند آرزوی شکست دولت خودی برابر با خیانت به منافع ملت و تضعیف کشور در برابر تجاوز خارجی است. امروزدر روسیه از این خطای فاحش لنین برای عبرت نسل کنونی و آینده فیلم ها ساخته شده و به نمایش گذاشته شده ولی در میهن ما هنوز رهروان این خط  بر اعتبار آن خط مشی نادرست، آنهم در این بزنگاه تاریخی، تاکید می کنند.

 قصد من برخورد با نظرات لنین نیست بلکه می دانم که او برخورد پراکتیکی با نظرات مارکسیسم داشت ودر بسیاری موارد موفق و در برخی نیز خطا کرده است. این جا می خواستم به کسانی که به صورت دگم و کورکورانه از یک جریان تاریخی پیروی می کنند یادآوری کرده باشم که در این شرایط حساس محدودیت انتخاب داریم .

آن هم در موقعیتی که آمریکا ابرقدرت اتمی دنیا با معاونت اسراییل برخلاف قانون بین المللی و اخلاقیات به کشور ما حمله کرده و صحبت از محو تمدن ایران می کند. فجایع جنگی مثل زدن زیرساخت های کشور و آب شیرین جنوب در گرمای 50 درجه را نباید از یاد برد. آنجا هنوز مردم مقاومت می کنند. در این شرایط ساکت نشستن یاری به امپریالیسم نیست ؟

ما در شرایط خاصی به سر می بریم. حاکمیت فعلی یک ویژگی مهم دارد: بخش عمده ی آن که سرمایه های ملی را دزدیده ودستش در دست دشمن است و حتا گاهی برای تسلیم ملت ایران عرصه را  از نظر معیشتی برخود مردم کشور سخت می کند و یا با راهنمایی های خود به دشمن خارجی یاری می رساند. در این جا تفکیک الیگارشی حکومتی از منافع امپریالسم جدا نیست .

می دانیم که بخشی از حکومت خواستار پایداری است و نمی خواهد کشور را تسلیم کند در حالی که حاکمیت فعلی در کل با تکیه به نیروی قهرآمیز و سرکوب مداوم و اعدام مشروعیت خود را از دست داده  و در بحران به سر می برد و به ویژه پس از کشتار دیماه آخرین پل را میان حاکمیت و ملت ویران کرده است و درهراس و کابوس روز را به شب می رساند و اعدام های روزانه حاکی از این وحشت است.

با فشار خارجی و جنگ، حکومتی داریم که مملکت را به این روز انداخته و دو جناح دارد، یکی همدست دشمن خارجی و دیگری مخالف خارجی ولی پابسته به ایدئولوژی مفتضح اسلامگرا. مردم مانده اند در این میان به امید اینکه راه سومی پیدا شود که هم استقلالشان را تضمین کند و هم آزادیشان را.  ما این راه را خواهیم ساخت.

اوضاع بغرنج و تیره و تار است ولی ملت ایران با شعور و تاریخی که دارد به استقبال هرج و مرج نمی رود و مبارزه با دشمن خارجی را در اولویت قرار داده است. اما نباید تصور کرد که این در حکم سفید امضأ دادن به جناح مقابل است. دشمنان داخلی و خارجی بدانند که ایرانیان نه از استقلال خود می گذرند و نه از آزادی خود.

۰۹ مرداد ۱۴۰۵

Friday 31 July 2026