تحفه نطنز-منوچهر برومند(م ب سها)
به مصداقی ابلهم بر پیام
که ای ایرج احمق بی لگام
ندانی چه ای مردک پست دون
پلیدی به ایام محبس زبون
همان بینوا غُدِّ پرخاشگر
مُخَبّط تبهکار بانیّ شر
برفتند پاکان و وارستگان
چه کردی بماندی چوجان رستگان؟!
ملوّن خصالِ دغلباز پوچ
اوین بود ییلاق و کردی تو کوچ؟!
به زندان پلیدی نمودی و باز
نمایی زنو جهل جُهّالِ آز
به نرگس چه داری همی دشمنی
نبینی ندارد بجان ایمنی
بُوَد شیر دربند بنگر دنی
نه مردی تو بالله که نا رو زنی
تفو بر تو وکیش شخصیتت
بهیمی نهادت سفه صحبتت
ز بُلهَت همین بس که بیکاره ای
دهان لغ فحاش پتیاره ای
ز اسلاف مادر مجو یاوری
به خالو و خاله چه فخرآوری ؟!
پدر گو که بودست و اجداد باب
بیندیش و از ریشه رو بر متاب
تو قاطر نیی ای جناب یابو
ز انساب مادر بزرگی مجو
سها گو به مصداقی بد سرشت
رهایی نیابی زکردارِ زشت
درون مبالت کند سرنگون
تو بی مایه را جهدِ جهل و جنون
تو آن تحفه ای از دیار نطنز
که خندیده دنیا بریشت ز طنز
