ماهیت دعوای ما با آمریکا – حسن بهگر
برخی این روزها برای اینکه دشواری روابط ما با آمریکا را توصیف کنند می گویند که اختلاف ما با آمریکا ذاتی است در حالیکه اختلاف با همه کشورها ذاتی است برای اینکه هریک از کشورها فرهنگ و ارزش ها و تاریخ و قوانین و منافع خاص خود را دارند و آمریکا هم استثنا نیست .
مراد از این که گفته می شود اختلاف ما ذاتی است چیست ؟ آیا این بدان معناست تا دنیا دنیاست ما با آمریکا جنگ خواهیم داشت ؟ آیا دیپلماسی و اوضاع متغیراقتصادی و جهانی هیچ تاثیری در این روابط نمی تواند داشته باشد؟
من به این حرف ها اعتقاد ندارم و فکر می کنم در این نوع گفتار سیاست های غلط و ندانم کاری جمهوری اسلامی نادیده گرفته می شود.
ضد آمریکایی بودن ممکن است هویت جمهوری اسلامی را در روزهای اول انقلاب تشکیل داده باشد اما اتخاذ این سیاست صرفا برای از میدان بدر کردن مخالفان به ویژه چپ ها صورت گرفت و بعد هم داستان دگرگون شد. شیفتگی بخش بزرگی از حاکمان فعلی که همواره برای گرین کارت و رفت و آمد به آمریکا سرودست می شکنند برکسی پوشیده نیست چنان که بخش بزرگی از فامیل و بستگان آنها در آمریکا و کانادا و اروپا سکنی گزیده اند.
در این 46 سال ما طبقۀ نوکیسه و نوظهوری داریم که با شعارهای اسلامی به قدرت رسید ولی اکنون ایران را برای زندگی مناسب نمی داند و حتا کمر به دشمنی با منافع و استقلال ایران بسته است. نمونه بارز آن الیگارشی مستقر در امارت است و همراهیش با سیاست ضد ایرانی شیوخ امارت.
ما با آمریکا فاصلۀ جغرافیایی زیادی داریم و این کشور برعکس روسیه و انگلیس در ایران در اوایل از محبوبیت نسبی هم برخوردار بود. گو اینکه با کودتای 28 مرداد آن چهره خدشه دار شد ولی این اختلاف هیچوقت دشمنی ماهوی نبوده است . ج ا گرچه درمواجهه با آمریکا از کودتای 28 مرداد استفاده می کند ولی این فقط استفادۀ ابزاری است و همه می دانند بسیاری از ملایان و یاران رژیم از همکاران آن کودتا بودند و در ایران به راه های گوناگون سعی می کنند خاطرۀ مصدق را در اذهان مردم پریشان و وارونه کنند زیرا این خاطره ریشۀ بسیار عمیق در استقلال خواهی و ملی گرایی ایرانی دارد.
من منکر زیاده خواهی دولت های آمریکا نیستم و پاره کردن توافق برجام توسط ترامپ در 2018 و همکاری او در تجاوز به ایران و بمباران مناطق هسته ای را خلاف حقوق بین الملل می دانم . اما چرا آمریکا امروز جرات حمله پیدا کرده است و چرا در اشغال سفارت آمریکا حمله نکرد؟
پاسخ ساده است چون آن زمان حکومت همراهی مردم را داشت. آن موقع که جیک جیک مستانتان بود خدا را بنده نبودید و مذاکره با آمریکا را حرام یا ناممکن می دانستید. شما بهترین فرصت های تاریخی را برای نگاهداشتن مردم درصحنه از دست دادید. امروز کشورهای بسیاری ادعاهای واهی نسبت به ایران مطرح می کنند و یکی از آنها امارت است. در این موقعیت چرا آمریکا ادعای بیشتری تا حد تسلیم همه جانبه نداشته باشد؟
به یاد بیاورید در مذاکرات مک فارلین و این که طی سفرهای متعدد احمدی نژاد به آمریکا، این کشور خواهان مذاکره آشکار با ایران بود که به سبب اختلاف در میان حکام ج ا عملی نشد و نشانۀ بارز آن اعتراض حسین موسوی بود که مذاکره را سرخم کردن در مقابل استکبار جهانی می دانست . پس چه چیزی در این میان تغییر کرده است که که نمایندگان جمهوری اسلامی به دیدن استکبار جهانی می روند ولی ویتکاف به آنها بی محلی می کند و سر ملاقات نمی آید؟
آنچه در این میان گم شده است پشتیبانی ملت ایران است . پس از جنبش سبز آشکار شد که مردم ج ا را نمی خواهند.
حکومتی که پشتیبانی مردمی را نداشته باشد ناچار باید به بیگانه تکیه کند و بخش مهمی از آن حاضر است که کشور را به تاراج بدهد ولی بر سر قدرت بماند و دارایی های چپاول شده را حفظ کند. ولی حتی برای این کار هم دیر شده و حکومت به حدی مورد نفرت و انزجار است که جز رفتن چاره دیگری برایش نمانده است . خودش به تنهایی این راه را آمده و عاقبتی جز نابودی ندارد. فقط ایران نباید در این میان آسیب نبیند. راه چاره همان راه مصدق است. مردم باید هر چه زودتر به این راه بازگردند و خود و کشورشان را نجات دهند. سرنوشت نظام اسلامی دیگر برای هیچکس اهمیت ندارد و کسی حتی در تشییع جنازه اش هم شرکت نخواهد کرد.
جمعه – 28 آذر 1404
Friday – December 19, 2025
