شبکه سازی کنیم- حسن بهگر

آنچه امروزه آشکار است انتظار برای تغییر است و التهاب جامعه ای که منتظر است . بی عدالتی در همه سطوح و تاراج و چپاول ثروت ملی و عقبگرد در امور اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی مردم را بسیار خشمگین ساخته است.

 جنبش های چهار دهه ی اخیر همگی  به سبب نداشتن تشکل و رهبری به وحشیانه ترین شکل سرکوب شده و یاس مردم از جنبش های داخلی فرصتی برای دخالت خارجی برای علم کردن مهره های وابسته دست نشانده آماده کرده است.

 امروز بخشی از حاکمیت برای باقی ماندن در قدرت درجهت خواست های بیگانه قدم برداشته و با طرح فدراسیون کردن کشور می خواهد به آرزوی نئولیبرال ها و گلوبالیست هایی که حاکمیت ملی را نشانه گرفته اند، جامه عمل بپوشاند غافل از آنکه مردم از استقلال کشور صرف نظر نخواهند کرد و مبارزه برای حفظ استقلال سرلوحه مبارزات امروزاست.

با رهبری است که مردم گردهم می آیند و برای هدفی واحد مبارزه می کنند. امروز استقلال سرلوحه است ولی تنها هدف نیست. مردم باید برای آزادی و دموکراسی و برای عدالت اجتماعی و تامین نیازهای مبرم طبقات محروم و حقوق برابر شهروندی گردهم بیایند و می بینیم که تمایلشان به این امر مشهود است.

خواست مشترک نجات میهن است و رهبری واحد لازمه ی حرکت برای سرنگونی است ولی تداومش خطرناک است و باید با احتیاط رفتار کرد.

در شرایط خفقان و سرکوب داخلی امکان تشکل و سازماندهی به صورت حزب و سازمان آزاد برای نیروهای ملی و مستقل امکان ندارد. دشمنان داخلی و خارجی در سرکوب نیروهای آزادیخواه داخل ایران همچون دولبه یک قیچی عمل می کنند اما این بدان معنا نیست که شبکه های ارتباطی کوچک نتوان تشکیل داد. چنین شبکه هایی کارآیی خود را در تظاهرات و جنبش های گذشته نشان داده اند . این شبکه ها می توانند در عین پراکندگی وحدت استراتژی پیدا کنند بدین معنا که اهداف نهایی جنبش را به شرحی که در بالا آمد بین خود تبلیغ و ترویج کنند.

این کار برای بیرون رفتن از دور و تسلسل رهبری مذهبی و شاهی الزامی است و در ضمن از تکرار دروغگویی و خدعه گری به سبک خمینی جلوگیری می کند زیرا شعارها و خواست ها شفاف و روشن بوده وهرگونه تخلف از آنها فوراً آشکار خواهد شد. با تشکیل این شبکه ها سازماندهی تحقق می یابد و رودخانه های کوچک به این ترتیب تبدیل به دریای مردمی می شوند که خواستارتغییری بنیادی اند.

باید مراقب بود، هر اعتراضی در هر گوشه ای معنای جنبش مردمی و انقلابی ندارد. جنبش های خودبخودی وبه اصطلاح خود انگیخته و بی سر وجود ندارند و هریک برای مقصود و هدفی به میدان می آیند. گاهی اوقات توسط سازمان های مخفی حکومت طراحی شده اند تا مبارزه را به انحراف بکشند یا مبارزان را در تله بیاندازند. گاهی نیز دست خارجی در کار است که امکانات و برنامه دارد.

سازماندهی شبکه ها خواست مشترک را به عنوان امری بنیادی مطرح می کند و با تظاهرات و اعتصابات خواستار تحقق می گردد. هم وسیلۀ عمل است و هم بیمۀ جلوگیری از انحراف.

دوشنبه – 03 آذر 1404

2025-11-24