منشور آزادی بیان

هنگام استفاده از آزادی، عمل ما تابع اندیشۀ ماست و اندیشه مان وامدار مفاهیم و مفاهیم محتاج زبان.

زبان فرآورده ای جمعی است و آنچه به رشد زبان و مفاهیم میدان می دهد و در نهایت به آزادی عمل، بخصوص عمل جمعی، قالب عقلانی می دهد، آزادی بیان است. آزادی بیان، در جمع معنا پیدا می کند و امری سیاسی است.

رشد و تعالی معنوی و مادی فرد و جامعه ـ هر دو ـ وامدار بیان است و بسط هر دو در گرو آزادی بیان. در بین آزادی های اجتماعی، بشر بالاترین عیار آزادی را در حوزۀ بیان تجربه می کند.

آزادی بیان، آزادی مادر است، زیرا آزادی های دیگر اجتماعی بدان پشت دارد.

 در هر جامعه ای که آزادی بیان پیدا شود، دیگر آزادی ها به دنبال آن می آیند و از هر جا که رخت بربندد، دیگر آزادی ها در پی اش روان می شوند.

آزادی بیان در جایی بین آزادی عقیده قرار دارد که نامحدود است و آزادی عمل که محدود است؛ از اولی کم تر و از دومی بیشتر است. این آزادی حق طبیعی همه است و کسی را نمی توان از آن محروم کرد. وظیفۀ دولت دمکراتیک برقراری و حفظ آزادی بیان است.

***

• هیچ یک از سه قوا، به هیچ رو مجاز نیست که اصل آزادی بیان را مخدوش سازد.

• همۀ اعضای جامعه، به یکسان از حق آزادی بیان برخوردارند.

• برخورداری از آزادی بیان، نه بستگی به محتوای سخن دارد و نه گویندۀ آن.

• آزادی عقیده مطلقاً بیحد است و هیچ کس را نمی توان به دستاویز داشتن عقیده ای خاص ـ حال این عقیده هر چه باشد ـ از آزادی بیان محروم نمود.

• آنچه محترم است، فردیست که صاحب عقیده است نه خود عقیده.

• نه عقیده و نه اعتقاد، هیچ کدام ـ به هر موضوعی که مربوط باشد ـ نه مقدس است و نه از اعتراض و انتقاد مصون است.

• استفاده از آزادی بیان جرم نیست. سؤاستفاده از آزادی بیان، در صورتی جرم محسوب می شود که این امر نزد مراجع قضایی اثبات گردد.

• اثبات چنین جرمی، هیچ گاه نمی تواند دستاویز مخدوش نمودن اصل آزادی بیان گردد.

 رسیدگی به دعاوی مربوط به بیان، در انحصار مراجع قضایی و تابع قانون است و به اسم مذهب و اخلاق و سنت، نمی توان آزادی بیان کسی را محدود نمود.

ایران لیبرال www.iranliberal.com اول ماه می 2019