|
با یاد
بیدار هوشنگ
ساعدلو
(1389-1309) هوشنگ
ساعدلو
به خاموشان
پیوست (29 مرداد
1389 / 20 اوت 2010). ساعدلو
از نسل آنانی
بود که در
"فضای باز" پس
از شهریور 1320 به
دنیای دردها
و همدردیهای اجتماعی
گام گذاشتند
و از آن پس، در
همۀ نشیب
و فرازها و پیچ
و خمهای پیکار
و تلاش این
سالها برای
تحصیل و تحقق یک
زندگی بهتر
برای
مردمان، همچنان
دردمند و
کوشا از تلاش
باز نایستادند.
سالهای نهضت
بزرگ نفت با
تب و تاب ملی
شدن زیست. از پیروزیها
شادمان بود و
از شکستها در
اندوه. در
کوششهایی که
به تشکیل "کنفدراسیون
جهانی دانشجویان
ایران"
انجامید
فعالانه
شرکت داشت. از
بنیانگذاران
"جامعۀ سوسیالیستهای
ایرانی در
اروپا" بود و
از
مؤسسان "جامعۀ
سوسیالیستهای
نهضت ملی ایران". سالهای
زندگی هوشنگ
ساعدلو در ایران
، سالهای تحقیق
و تعلیم هم
بود. ساعدلو
از بنیانگذاران
مطالعات و
تحقیقات روستایی
در ایران بود.
اقتصاد
کشاورزی،
توسعۀ
روستائی و عمران و
نوسازی
دهات و
روستاها حوزۀ
اصلی آموزش و
پژوهش او بود.
در نوشتههای
اوست که می بایست
نخستین ارزیابیهای
مستقل از
دگرگونیهای
دنیای
روستائی ایران
در دوران
معاصر
(اصلاحات ارضی،
نوسازی و
عمران
روستائی) را
جستجو کرد.
آخرین تحقیقات
منتشرۀ او بر
چگونگیهای
کشت و کاشت و
داشت و
برداشت و آبیاری
و آبرسانی در
ایران
گذشته،
دانستنیها و
روشنائیهای
تازه ای را میافزود.
فعالیت و
مسئولیتهای
پژوهشی او ،
چه در "مؤسسۀ
تحقیقات
اقتصادی"
دانشگاه
تهران (1350-1338) و چه
در "مؤسسۀ
برنامه ریزی
ایران"
سازمان
برنامه (1357-1352) بر
پایۀ اعتقاد
به استقلال
پژوهشگر و
محقق و دوری
تحقیق از تبلیغ
استوار بود.
همین
استقلال رأی
بود که درس و
بحث او را در طی
سالیان،
شاخص و ممتاز
میکرد. این
چنین بود که
در کنار او و
به همت او، دانشجویان
و محققانی از
نسلهای
متوالی، نه
تنها
به دانسته
های خود
افزودند و یا
روش به پرسش
گرفتن و کاویدن
و پژوهیدن را
فرا گرفتند
بلکه دریافتند
که شرط موفقیت
در دنیای
تعلم و تعلیم
و تحقیق، شک
در مسلمات،
آزادی در اندیشیدن
و استقلال از
قدرتهای
اعتقادی، عقیدتی
و دولتی و غیر
دولتی است. این چنین
است که آنچه یک
عمر زندگی
آموزشی و
پژوهشی
ساعدلو را
مشخص میکند
نه تنها کیفیت
علمی والای
تعلیمات و
تحقیقات و
نوشته های اوست
بلکه
اعتقاد پایدار
اوست به
استقلال
نهادهای
پژوهشی و
آموزشی ازین
و آن
قدرت. با این
اعتقاد بود
که همواره و
هر زمان
استقلال
نظام
دانشگاهی را
بزرگ میداشت
و در طول زندگی
دانشگاهی
خود، هیچگاه
از دفاع از
حرمت استاد و
دانشجو و
دانشگاه و
تحقیق و تعلیم
باز نایستاد
و هرگز زبان
اعتراض را
ناگشوده
نگذاشت.
ساعدلو از
نخستین
کوشندگان
برای تأسیس و
تشکیل "سازمان
ملی دانشگاهیان
ایران" بود. ساعدلو
همواره بودن
و مسئولانه
بودن و زیستن
را بر جنت
مکانی و عافیتطلبی
ترجیح میداد:
هرگز فریفتۀ
"رسمیات"
زمانه نشد.
جاه و مقامی
درین و آن گوشۀ
این و آن قدرت
نجست. با درد
مردمان زیست.
مستقل و در
سربلندی. آزاد و
آزاده. بیدار
و هشیار.
همواره ظلم و
جور و خودسری
را خوار میداشت.
در بود و
وجود، سیاهی
زدا بود. هرگز
با پلیدیها و
تباهیها نیامیخت.
در پاکی و در
روشنی زیست.
به روشنائیها،
برابریها و
آزادیها
دلبسته بود.
برای ایرانی،
و ایرانی
سربلند و
جهانی بهتر، با
مردمانی به
دور از ستم و
زور و
تنگی و
تنگدستی، و قرین
با
رفاه و شادی
و آزادی و
آزادگی زندگی
کرد و درتلاش
ماند. هوشنگ
ساعدلو
استاد،
همکار،
همراه، همنشین،
همدل و دوست
ما بود.
در پست و
بلند زمانه، هرگز کسی
را تنها نمیگذاشت.
میکوشید که
باشد و گرهگشا
باشد. یار
شاطر بود و نه
بار خاطر. گرما و
روشنی بود. یادش
پایدار. سیروس آرینپور-
داریوش آشوری
- احمد
اشرف- علی
بنوعزیزی -
سهراب بهداد -
آذر
پورآذر(اشرف) -
ناصر
پاکدامن - علی
پورقاضی - امیر
پیشداد - تقی
تام - منیژه
تام - فرشید
جمالی- علی
رضوی -
هوشنگ سیاحپور
- علی
اصغر حاج سیدجوادی
- علی
شاهنده - عباس
عاقلیزاده -
آنا عنایت -
شهرام قنبری -
کیان کاتوزیان
(حاجسیدجوادی)-
همایون
کاتوزیان -
اسفندیار کریمی
- امیر
هوشنگ
کشاورز صدر - علی
گوشه -
عبدالکریم
لاهیجی -
هدایت متیندفتری
- نعمت میرزازاده
(آزرم) - هما
ناطق - فرهاد نعمانی-
حسین نوری - وحید
نوشیروانی. ایران
لیبرال
درگذشت
هوشنگ
ساعدلو را به
بازماندگان
و یاران و
رهروان راه
او تسلیت می
گوید. |
