منشور لائیسیته

سیاست و مذهب، دو بعد اساسی حیات اجتماعی بشر است ولی از جهات بسیار و به صورت یبنیادی  از یکدیگر متمایز است. هدف غایی سیاست دستیابی به امنیت است، ترجیحا از طریق برقراری عدالت.  هدف غایی مذهب رستگاری است .اقتدار سیاسی بر پایۀ حاکمیت شکل میگیرد که پدیده ای تاریخی است؛ اقتدار  کشور و  مذهبی به  تقدس متکی است که ورای تاریخ قرار دارد .در سیاست، مرجع نمایندگی  تقدس است .در میدان سیاست، خطا عبارت است از ، مردمش هستند؛ در مذهب، مرجع نمایندگی تخطی از قانون، به جرم تعبیر میشود و مجازاتش توسط مراجع قانونی صورت میپذیرد؛ در مذهب  . به گناه تعبیر میشود و مجازات آن جهانی دارد ، خطا عبارت است از سرپیچی از فرامین الهی ساماندهی سیاست استفاده از ابزار قهرآمیز را لازم میاورد؛ ساماندهی مذهب مستلزم احتراز کامل از این ابزار است .تمامی مردمی که در دل یک واحد سیاسی زندگی میکنند، تابع اقتدار سیاسی  هستند؛ فقط گروه مؤمنان هر مذهب، تابع اقتدار آن مذهب هستند. در طول تاریخ، تفکیک عملی این دو حوزه، به مرور و با پیشرفت جوامع، هر چه پیشتر رفته و همزمان، لزوم این جدایی نیز هر چه بیشتر خود را به همگان نموده است .ولی تعمق در باب لزوم جدایی نظری این دو حوزه، خاص عصر جدید است که برنامۀ به اجرا گذاشتن هر چه روشنتر و قاطع تر این جدایی را در پی آورده است .یکی از دلایل عمدۀ  اعتنا به لزوم این امر، مرجع قرار گرفتن دمکراسی است در دوران جدید و آگاهی به این امر اساسی که سیاست میتواند دمکراتیک  بشود، ولی دین دمکراتیک شدنی نیست.

لائیسیته، شیوه ایست بی ابهام برای اجرای برنامۀ جدایی سیاست از مذهب .کارکرد لائیسیته، تصفیۀ مصادیق اختلاط سیاست و مذهب در صحنۀ جامعه است تا این دو را   رسما و با تدابیر قانونی مناسب از هم سوا نگاه دارد و با جدا کردن سیاست از مذهب، آزادی را در این دو حوزه پاس  بدارد.

 لائیسیته روحانیت را از هر فعالیت سیاسی و خدمت دولتی منع میکند. لائیسیته برابری مطلق شهروندان را صرفنظر از اعتقاداتشان برقرار میسازد. . تضمین میکند ، لائیسیته حق همگان را برای داشتن یا نداشتن مذهب و تغییر مذهب

 دولت لائیک مذهب رسمی ندارد.

دولت لائیک در بحث اصالت و عدم اصالت مذاهب وارد نمیشود.

دولت لائیک مذهبی را بر دیگری برتری نمیدهد و پیروان و روحانیان مذهبی را نسبت به دیگر  مردم در موقعیتی ممتاز قرار نمیدهد.

دولت لائیک برای هیچ مذهبی تبلیغ و با هیچ مذهبی مقابله نمیکند.

دولت لائیک از تعرض به پیروان مذاهب مختلف جلوگیری میکند.

دولت لائیک از هیچ مذهب و هیچ گروه روحانی پشتیبانی مالی نمیکند.

دولت لائیک در ادارۀ داخلی هیچ مذهبی دخالت نمیکند.

دولت لائیک هیچ عنصر مذهبی را وارد برنامۀ آموزش و پرورش نمیکند و آموزشهای مذهبی را  به اختیار شهروندان وامیگذارد.

دولت لائیک از تأسیس احزاب مذهبی جلوگیری میکند و به هیچ گروه روحانی اجازۀ تأسیس حزب  نمیدهد

دولت لائیک مالک تمامی اماکن مذهبی از هر نوع است و حق استفاده از آنها را به روحانیان و  مؤمنان واگذار مینماید.

دولت لائیک اجازه نمیدهد تا در اماکن مذهبی تجمعات سیاسی برگزار شود.  بر رد و بدل شدن وجوهات مذهبی نظارت میکند و از آنها ،

دولت لائیک، از طریق سیستم بانکی مالیات دریافت مینماید.  بر درآمدهای نهادهای مذهبی نظارت میکند و از آنها مالیات ،

دولت لائیک، از طریق سیستم بانکی دریافت مینماید.

دولت لائیک، حق استفادۀ پیروان مذاهب مختلف را از فضای عمومی تضمین مینماید ـ با اجازۀ  شهرداری ها و نظارت نیروهای انتظامی.

در کشور لائیک، شهروندان تنها مرجع قانونگذاری هستند و منشأ مذهبی قانون نمیتواند برای  تصویب و اجرای آن مورد استناد قرار بگیرد.

در کشور لائیک، گناه، جرم محسوب نمیگردد و جرائم و مجازات آنها، فقط به حکم قانون کشوری  تعیین میشود.

در کشور لائیک، روحانیان از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن، محرومند.

در کشور لائیک، روحانیان حق ورود به حوزۀ دادگستری را ندارند. در کشور لائیک، روحانیان حق ورود به حوزۀ آموزش و پرورش را ندارند.

در کشور لائیک، روحانیان حق عضویت در نیروهای نظامی و انتظامی را ندارند. در کشور لائیک، تعطیلات رسمی مملکت فقط به حکم قانون دولتی معین میگردد.